Adriatische Kust
Als men vanaf Brindisi vertrekt, en via de Adriatische kust voortzet richting Lecce, bereikt men als eerste de havenplaats, Casalabate. Het is nog maar slechts een paar jaar oud, en in het winterseizoen staat het bijna leeg. Als men via de kustlijn loopt, die afgewisseld wordt met zandstranden en rotsen, komt men bij de Rinalda Toren, de Chianca Toren en de Frigole Toren.
Als men nog verder doorloopt en het dennenbos door gaat komt men aan bij San Cataldo. Dit is het traditionele strand van de bewoners van Lecce, dit vanwege de afstand die tot de stad maar 11 km is.
Het strand beschikt over een kleine toeristische haven en heeft uitgestrekte schone en heldere stranden.
Bij de oude haven kunnen we nog de restanten van de ‘Messapica Lupiae' zien. Bij de haven Romano di Adriano, waar ook de vuurtoren staat, wordt nog de wacht gehouden door de enkele plaatselijke vissers.
Gaan we door via Rijksweg 611, dan komen we aan bij Vemole en de oase van Cesine. De oase wordt beschermd door een internationaal verdrag. De oppervlakte van het gebied is ruim 620 hectaren groot en strekt zich uit ca 6 km langs de kust. Het gebied, dat oorspronkelijk rijk aan moerassen en drassige grond was, wordt nu beheerd en onderhouden door de vrijwilligers van het WWF, onder toezicht van Staatsbosbeheer.
De oase biedt de mogelijkheid om de natuurlijke habitat van dicht bij te bewonderen, van de duinen tot de zoutrijke vijvers, en van de rietvelden tot de eikenbossen, bosbessenstruiken, mastiekbomen en dennenbomen. In dit gebied worden talloze dieren en plantensoorten beschermd en biedt het ook een tijdelijke verblijfsplaats voor trekvogels.
Vanaf dit punt gaan we richting San Foca, dat tot veertig jaar geleden een vissersdorpje was, maar nu een dichtbevolkte badplaats is geworden.
Als we de reis verder voortzetten bereiken we Roca Vecchia. De zee is hier buitengewoon helder en de kust is steil en grillig. Tijdens de opgravingen heeft men delen van de oude stadsmuur en een Necropolis ontdekt. In de Necropolis (dodenstad) zijn nog talloze graven en grafgiften terug gevonden, die dateren uit 1600 v Chr. In Roca Nuova bevindt zich een kasteel met twee verdiepingen, en een klein kerkje dat opgedragen is aan S. Vito. Op de punt, onder de kolom, die het standbeeld van de Madonna ondersteunt, bevindt zich de grot van de Poëzie. Deze kan men bereiken via een klein trappetje. Vroeger kon men alleen via de zee bij de grot komen. Er kwamen op deze plek veel zee lieden van verschillende nationaliteiten om eer te betonen aan de God Thaotor Andirahas (zo genoemd door de bevolking Messapi). Men kan de opschriften, met eer betonen, nog zien op de muren in de grot.
Als we Roca achter ons laten gaan we verder richting Torre dell'Orso. De toren die we hier tegen komen staat op een uitsteeksel van een rots bij het strand. Van een rots even verderop loopt men vanaf de punt naar beneden richting de zee en komt men aan bij de grot van San Cristoforo. In deze grot vindt men nog restanten uit de protohistorie. Vervolgens komen we aan bij de twee kliffen genaamd Le due sorelle (de twee zussen), die de wacht houden over de baai. De baai van de gemeente Melendugno, Sant'Andrea, ligt tussen twee rotsen.
Vervolgens komt men in de omgeving van Otranto. De kust is hier steil en grillig, maar heeft betoverende zandstranden. Als men vervolgens doorloopt door het landschap van het mediterraan gebied, komt men aan bij de meren van Alimini. Grote Alimini is verbonden met de zee doormiddel van een kleine doorgang. Deze doorgang is afgesloten door een damwand waarover een weg loopt. Kleine Alimini, ook wel ‘Fontanella' (fonteintje) genoemd, is een diep meer, dat van oorsprong een zoetwater bron is. De twee meren liggen parallel aan de kust en zijn omgeven door rietvelden en moeras, waar zeldzame planten groeien, zoals vleesetende planten, moerasorchideeën en heide uit Salento. De meerkoeten en de blauwe reigers hebben ook hun plekje hier gevonden.
De afstand tot Otranto is vanaf dit punt nog maar 10 kilometer. De bijnaam van Otranto is: ‘Martelaarsstad', door het feit dat er in 1480 rond de duizend inwoners, op de Minerva heuvel, door de Turken zijn onthoofd. Otranto is het hart van Byzantium en het mozaïek van het leven in de kathedraal. Men kan ook nog het oude kasteel bezichtigen dat in 1578 is opgericht.
Gaan we verder richting het zuiden komen we bij de toren Serpe. Deze staat symbool voor de stad en is metaforisch met bloed bevlekt door de opslagplaatsen van bauxiet. We komen ook langs het landbouwbedrijf Orte, waar de zee getekend wordt door de diverse baaien, die te bereiken zijn via smalle paden. Hiervandaan komen we bij de punt ‘Palascia', en zijn we bij het meeste oostelijke punt van Italië aangekomen. Dit stukje land bevindt zich op 82 meter boven de zeespiegel.
Als we langs een aantal landbouwgebieden lopen, dan komen we aan bij de haven Badisco. Men zegt dat in deze haven de Griekse held Eneas met zijn schip heeft gelegen. De haven ligt in een brede baai en is omringd door hoge rotsen waar oleanders en vijgencactussen groeien. Het geeft een beetje het idee van een kleine fjord of tempel uit de prehistorie.
Een speciale ervaring en genoegen bieden de warme zwavelbronnen zoals die bijvoorbeeld van Santa Cesarea Terme. Deze thermische baden zijn beroemd vanwege de aanwezige warmwaterbronnen en de hydrotherapie, die men kan ondergaan in de vier grotten. Hypdrotherapie kan een geneeskrachtige werking hebben en een positieve invloed op de stemming.
Vervolgens komen we aan bij het plaatsje Castro, dat van bovenaf op de omliggende gebieden uitkijkt.
Castro heeft een oud historisch centrum en een kasteel. Het kasteel scheidt de haven en één van de meest fascinerende baaien van de regio.
Aan de kust zien we ook de blauwe vlag wapperen. De vlag is uitgedeeld door de Europese Gemeenschap omdat de zee hier zo helder is.
We maken de route af met de weg langs de rotsachtige kust, de kliffen die je naar de zee beneden leiden, en de grote grot Zinzulusa van bijna 1 kilometer lang en vol met druipsteen hangt.
Het eveneens kristal heldere zee aan de kust van Andrano is bekend door de Grotta Verde (de groene grot) met hangende druipsteenpegels. De grot loopt door tot het kustgebied van Tricase. Hier bevindt zich een belangrijke haven, die parallel aan de jachthaven Serra ligt. Bij Serra staat een grote vierkante toren, die dankzij een diep kanaal genaamd Ponte sul Ciolo, in verbinding staat met Novaglie .
Denkend aan deze gebieden kan men niet de geweldigheid van de natuur overslaan.
Amo il Salento
mi manca sampre come il primo giorno che sono arrivata
se non parli,anche loro non fanno nulla
Salento
